Wees niet bang. Ik ben geen aanhanger van de PVV. Ik zie weinig heil in het aanstellen van ‘stadscommando’s’, zoals Raymond de Roon in Almere bepleit. Nee, ik wil een conferentiecommando worden.

Volgende week ga ik namelijk naar een kerkhistorisch congres in Duitsland. Je weet wel, zo’n marathonzitting met vele lezingen per dag, die, volgens de dagvoorzitter althans, allemaal zeer interessant en relevant zijn. Ook voor predikanten worden er veel van dit soort conferenties en symposia georganiseerd. Het is de bedoeling van deze toogdagen dat je er als deelnemer verrijkt, uitgedaagd en geïnspireerd vandaan komt. Maar toch is mijn ervaring dat je vooral doodop bent na een dag, of zelfs meerdere dagen hangen op een conferentie.

Onlangs las ik het boeiende boek van Keith Ferrazzi ‘Never eat alone’ – over de kunst van het netwerken. In dit boek las ik een aardig gedeelte, waaraan de titel van deze post is ontleend: ‘How te be a conference commando?’

De bottomline van Ferrazzi’s betoog is dat het om de mensen gaat en niet om de lezingen. It’s the people, not the speakers. En dat klopt helemaal. Als het je alleen om de informatie te doen is, kun je beter thuis blijven en een boek lezen. De verhalen die sprekers op congressen houden, hebben ze meestal al ergens in een of andere vorm gepubliceerd. En anders kun je het na afloop wel ergens nalezen. Als het om kennisoverdracht gaat is een congres dus een heel inefficiënt medium. Zouden we daarom zo moe worden van symposia? De menselijke geest is er niet op ingesteld om een dag lang als plankton rond te dobberen in een eindeloze woordenzee.

Ferrazzi pleit daarentegen voor een proactieve houding bij het bezoeken van congressen. Bereid je goed voor, door je in te lezen in de thematiek van de lezingen. Je luistert dan probleemgestuurd en dat activeert de geest. Het helpt enorm om tijdens lezingen vragen te formuleren en die ook te stellen.

Verder gaat het hem vooral om het netwerk-aspect. Je bezoekt een congres om mensen te ontmoeten die dezelfde interesses hebben en/of in hetzelfde vakgebied werken als jij. Zulke ontmoetingen zijn op zich de moeite waard, ook al levert het je geen direct ‘rendement’ op. Ferrazzi adviseert daarom dat een ‘conferentiecommando’ zich niet alleen inhoudelijk voorbereid op de lezingen, maar vooral ook informatie verzamelt over de sprekers en, als je vooraf een deelnemerslijst toegezonden krijgt, ook over andere bezoekers. Vraag je af: Wie wil ik graag spreken? Waar is die spreker of deelnemer mee bezig? Het spreekt voor zich dat Google en sociale netwerksites als Facebook en LinkedIn hierbij onmisbaar zijn.

Je begrijpt, ik ga volgende week tot de tanden ‘bewapend’ naar onze oosterburen.

Advertenties