Sinds ongeveer anderhalf jaar ben ik een enthousiast gebruiker van Gmail – de gratis e-maildienst van internetreus Google. En om mij heen zie ik veel mensen gebruiken maken van een Gmail-adres, voor privé en/of zakelijk postverkeer. Tegelijk lees ik ook regelmatig kritische geluiden over Google. Zoals onlangs mediadeskundige Geert Lovink die tegenover het NRC verkondigde: ‘Ik zal zeker nooit inloggen bij Google’ (9 maart 2010).

Op dit weblog wil ik in twee stappen een aantal voor- en nadelen van Google bespreken. De volgende keer eindig ik met de voordelen. Om te beginnen nu eerst een drietal nadelen van Gmail:

1. Gmail is web based, oftewel: je hebt altijd een internetverbinding nodig om je e-mail te kunnen bekijken. Het werkt dus anders dan een programma zoals Outlook, dat je e-mails stuk voor stuk downloadt, waardoor je ze ook offline kunt bekijken. Maar, omdat in Nederland bijna iedereen een permanente internetverbinding heeft, is dit voor ons nauwelijks nog een nadeel. (Bovendien biedt Gmail inmiddels ook een offline-toepassing aan). Wel heeft Gmail af en toe te maken met een flinke storing, waardoor je een paar uur niet bij je e-mail kunt.

2. Gmail is gratis. Dat lijkt een voordeel, maar kan ook nadeel blijken te zijn. Google is niet verplicht om mij deze dienst te blijven verlenen. Het is dus aan te bevelen om belangrijke mails op een andere manier te bewaren (bv. in print, of op de harde schijf). Bovendien moet je accepteren dat er reclame verschijnt bij je e-mail. (Hoe vaak ik al geen aanbiedingen voor een LOI-cursus theologie heb gezien…).

3. Gmail is onderdeel van Google, en dat bedrijf leidt, om nogmaals Geert Lovink te citeren, aan ‘data-obesitas’. Informatie verzamelen, analyseren en verkopen is hun inkomstenbron. Vertrouwen we een groot deel van ons digitale leven (en dus van het moderne bestaan überhaupt) toe aan één bedrijf? Wil ik dat Google weet wie ik waarover mail, welke sites ik bezoek, welke boeken ik opzoek via Google Books? En wat als de computers van dit bedrijf worden gehackt door de Georgische maffia, of de Chinese geheime dienst?

Aan de ene kant deel ik deze angst voor de Google-moloch. Aan de andere kant stelt het feit dat Google een commerciële partij is mij ook weer een beetje gerust. ‘It’s the economy, stupid’, om Bill Clinton eens te citeren. Ik vergelijk het met internetbankieren: een systeem dat voor het grootste deel gebaseerd is op onderling vertrouwen. Mijn bank verdient meer aan mij wanneer ik aan internetbankieren doe. Andersom moet de bank flinke schadeclaims van mij vrezen als er met mijn gegevens gerommeld wordt. Dus zorgt de bank er voor dat het (bijna altijd) goed loopt.

Zo werkt het, hoop ik, ook met Gmail. Ik gebruik deze dienst en accepteer dat Google aan mij verdient door mij gerichte reclame te vertonen. Op zijn beurt zal Google misbruik van deze dienst proberen te voorkomen, want, zodra ergens te lezen valt dat er met mijn e-mail gerommeld wordt, ben ik binnen een paar minuten weg bij dit bedrijf. En miljoenen gebruikers met mij. En is Google zijn inkomsten kwijt.

Een volgende keer iets over de voordelen van Gmail!

Advertenties